Εφημερίδα Κοινωνική

Η ζωή και η καθημερινότητα σε μια πόλη όπως ο Πειραιάς …με τα μάτια ενός νέου

 Breaking News

Η ζωή και η καθημερινότητα σε μια πόλη όπως ο Πειραιάς …με τα μάτια ενός νέου
03 Απριλίου 2015

*γράφει η Κριστέλα Κιάφκο

Το ξυπνητήρι χτυπά. Σηκώνομαι με δυσκολία. Τρέχω να πλυθώ, να ντυθώ. Ρουφάω βιαστικά λίγο απ’ τον έτοιμο καφέ στη κουζίνα (γιατί δεν είμαστε και για περιττά έξοδα), φοράω τα αθλητικά μου παπούτσια και κλείνω την πόρτα φεύγοντας. Ο ουρανός καθαρός, η θάλασσα ήρεμη και η μουσική τέρμα στα ακουστικά. Μα ναι! Ποιος χρειάζεται γυμναστήριο όταν μένει στην Πειραϊκή;

Βγαίνοντας απ’ το σπίτι καλημερίζω τον γείτονα, χαιρετώ κάποιον γνωστό. Ναι, εδώ είμαστε μια μεγάλη γειτονιά. Ο Πειραιάς, σκέφτομαι, είναι ένα μεγάλο χωριό. Καμία σχέση με την Αθήνα, αν και οι τελευταίες «πληγές» που έχουν ανοίξει στην πόλη (εργοτάξια, κυκλοφοριακό), τείνουν να μας εξομοιώσουν. Πάντα πίστευα ότι μια βόλτα στη Πειραϊκή είναι ιδανική για να σε ηρεμήσει, να σε ξεκουράσει. Πόσες τέτοιες βόλτες έχω κάνει άραγε; Παρατηρώ για ακόμη μια φορά την περιοχή και σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που μένω εδώ. Πώς ζουν άραγε οι Αθηναίοι χωρίς να βλέπουν θάλασσα;

Κοντεύει δέκα και έχω φτάσει Πασαλιμάνι. Ξέρω ότι σε λίγο η πλατεία θα γεμίσει από φοιτητές του ΠΑ.ΠΕΙ. που πίνουν εκεί τον καφέ τους, πριν από το μάθημα. Ο ήχος από το τάβλι και τα νεανικά γέλια σκεπάζουν το θόρυβο της «καθημερινότητας». Ζωντανή πόλη! Για εμάς, τη νέα γενιά, μετράνε και οι επιλογές. Ο Πειραιάς τις διαθέτει. Όμως, ένα από τα παράπονά μας είναι ότι αυτή η πόλη είναι έτσι δομημένη που για να τις βρεις πρέπει να ψάξεις καλά. Ενδεχομένως να πρέπει να λιώσεις σόλες από το πολύ περπάτημα, διότι Πειραιάς και παρκινγκ δεν συμβαδίζουν ως έννοιες. Άσε που για να πεις σε κάποιον που δεν ξέρει από Πειραιά, «έλα πάρε με από την Πειραϊκή», το λιγότερο που έχεις να πάθεις, είναι να μην τον ξαναδείς ποτέ (λόγω μονοδρομήσεων!). «Βρισκόμαστε καλύτερα Μικρολίμανο», θα σου πει. Τα τελευταία χρόνια και αυτή η περιοχή έχει «πέσει» σε παλμό. Πως και πως περιμένουμε να ακούσουμε για αυτό το σχέδιο του Δήμου που θα ξαναδώσει στην περιοχή την παλιά της αίγλη.

Ωστόσο, το γραφικό Μικρολίμανο και ο όμορφος Προφήτης Ηλίας με το ανακαινισμένο Bowling κρατάνε τους νέους στο κέντρο του Πειραιά. Το ίδιο και τα στέκια στις γειτονιές, στις πλατείες όλης της πόλης. Από τα Καμίνια, μέχρι τα Μανιάτικα και το Ν.Φάληρο. Είπαμε, εδώ ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει το ρόλο του… Κι αν θες να πας για ψώνια; Πολλές επιλογές, όχι βέβαια αυτό που λέμε «ενιαία αγορά» αλλά άμα ξέρεις, τα καλά σημεία τα βρίσκεις. Άραγε όμως αυτός που δεν ξέρει από Πειραιά, ο τουρίστας, ο επισκέπτης, πώς θα τα εντοπίσει; Πάντα αναρωτιόμουν… Μήπως τελικά ο Πειραιάς είναι περισσότερο για τους Πειραιώτες;

Και πάμε τώρα στο συγκοινωνιακό. Μεγάλο θέμα! Με τα λεωφορεία και τον ΗΣΑΠ λες ok, όλοι βιώνουμε και τα καλά και τα άσχημα καθημερινά… αλλά το «λαμπερό» Μετρό πότε θα έρθει; Μεγάλη ανυπομονησία και… υπομονή, διότι βλέποντας τα εργοτάξια και τους ρυθμούς των εργασιών λες ότι οι άνθρωποι ή έχουν το «μαγικό ραβδί» ή θα ζήσουμε αυτό το ωραίο της ελληνικής αργής πραγματικότητας. Όσο για το ΤΡΑΜ; Δεν ενθουσιάζει σαν ιδέα. Περισσότερο προβληματίζει θα έλεγα… Πέρα από όσα ακούγονται, εγώ απορώ με το εξής: Γιατί να πρέπει ντε και καλά να περάσει από το κέντρο; Γιατί να μην εξυπηρετήσει το λιμάνι περιφερειακά; Ανάμεικτα συναισθήματα. Χαρά και προσμονή για μια «ευκολία» που περιμένουμε καιρό. Φόβος και αγωνία για το μέλλον ενός τόπου που κινδυνεύει να αλλάξει εξ’ ολοκλήρου, ευχόμαστε προς το καλύτερο.

Προς το παρόν, το κέντρο της πόλης έχει γίνει ένα απέραντο εργοτάξιο και αυτή η εικόνα με ενοχλεί. Πόση υπομονή να κάνεις; Ευτυχώς καλύφθηκε με πανό και το γιαπί της Ραλλείου. Με ντρόπιαζε η εικόνα του. Όπως με ντροπιάζουν και τα εγκαταλελειμμένα κτίρια, τα λερωμένα πεζοδρόμια, τα σκουπίδια, τα παγκάκια που σκέφτεσαι να καθίσεις . Δεν ξέρω πια τι πρέπει να γίνει για όλα αυτά. Σίγουρα θα υπάρχουν λύσεις.

Αναρωτιέται κανείς, από την άλλη, τι είναι αυτό που λείπει απ’ την πόλη. Ενδεχομένως, επιπλέον χώροι άθλησης. Ίσως λίγο παραπάνω πράσινο. Ίσως κάποιος ποδηλατόδρομος όπως αυτός που επρόκειτο να κατασκευαστεί στις παλιές γραμμές του ΟΣΕ στη Λεύκα. Ίσως ολοκληρωθεί αυτή η πολύπαθη βιοκλιματική πλατεία της Πηγάδας. Θα ήθελα να δω διάφορες δράσεις που θα δώσουν ζωή στην πόλη. Αγώνες δρόμου (σ.σ. έγιναν κάποιοι πρόσφατα), τουρνουά ποδοσφαίρου-μπάσκετ-βόλεϊ σχολείων του Πειραιά στο Πασαλιμάνι ή στην πλατεία Κοράη. Ανοικτές δράσεις… Μια γενικότερη ενεργοποίηση πολιτών! Ένα πολιτιστικό «ξύπνημα» με έμφαση στο Δημοτικό Θέατρο. Παραστάσεις δρόμου, συναυλίες, διαγωνισμούς φωτογραφίας και ζωγραφικής. Όχι μέσα σε κλειστές αίθουσες! Έξω!

Ακόμη μια προσπάθεια που, κατά τη γνώμη μου, θα βοηθούσε είναι η λειτουργία ενός θεσμού αντίστοιχου με αυτού που υπάρχει στην Αθήνα το «βγαίνουμε κάθε Τρίτη» που προσφέρει φιλικές τιμές στα συμμετέχοντα εστιατόρια, καφέ και μπαρ αλλά και η λειτουργία των «ανοιχτών mall» και της «Λευκής νύχτας» στα καταστήματα του Πειραιά. Θα ήθελα να δω και το … «Ψυρρή του Πειραιά» στην παλιά Τρούμπα. Χρειάζεται κάτι «καλό» γύρω από το λιμάνι για να προσελκύσει κόσμο. Είναι κρίμα να φοβάσαι να κυκλοφορήσεις τη νύχτα στην περιοχή. Σε ένα λιμάνι που κάποιοι θέλουν να το αποκαλούν «πρώτο της Μεσογείου». Πρώτο σε τι; Σε επιβάτες; Τότε καλύτερα να το λέμε πρώτο σε «σκόνη παπουτσιών»!

Επίσης, πιστεύω πως πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να δοθούν κίνητρα σε επιχειρηματίες να επενδύσουν στην πόλη. Ίσως αυτό βοηθήσει να ανοίξουν περισσότερες θέσεις εργασίας για τους νέους. Γιατί τα μάτια και η ψυχή ενός νέου γεμίζουν στο άκουσμα της λέξης «Πειραιάς». Γεμίζουν εικόνες, αναμνήσεις και περηφάνια. Ας κρατήσουμε αυτό το συναίσθημα ζωντανό.

 


Σχετικά άρθρα

Τελευταια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΑΤΤΙΚΗΣ