Εφημερίδα Κοινωνική

Tάσος Κωστής : Το Θέατρο δεν πεθαίνει ποτέ

 Breaking News

Tάσος Κωστής : Το Θέατρο δεν πεθαίνει ποτέ
28 Φεβρουαρίου 2014

*Συνέντευξη στην Εύη Τσολάκη

«Στις δύσκολες εποχές, το Θέατρο έχει δουλειά», υποστηρίζει ο αγαπημένος μας Τάσος Κωστής, ένας ηθοποιός που έχουμε λατρέψει μέσα από τους μοναδικά κωμικούς ρόλους του «Φοίβου» στο Ρετιρέ, του κ. «Δημούτρη», κολλητού του Ζάχου Δόγκανου και πολλούς άλλους ρόλους που έχουν γράψει ιστορία με τις «ατάκες» τους.

Ειλικρινής και πάντα δοτικός για τους συναδέλφους του που εκτιμά και αγαπάει και ιδιαίτερα για τον κόσμο που πηγαίνει να παρακολουθήσει τις παραστάσεις του, μας υποδέχτηκε στα καμαρίνια λίγο πριν την έναρξη της παράστασης «Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο».

Ισχύει ότι γίνατε ηθοποιός τυχαία;

Ε αφού τα ξέρεις (γέλια). Ναι ,δεν ήταν να γίνω ηθοποιός αλλά έγινα. Μπήκα στη δουλειά και το αγάπησα την υποκριτική για αυτό που πραγματικά είναι και όχι για αυτό που φαίνεται, αυτό που βγαίνει στον κόσμο.

Ανάμεσα σε 42 σίριαλ και 78 θεατρικές παραστάσεις υπάρχουν κάποιοι ρόλοι που έχετε ξεχωρίσει;

Δεν νομίζω. Όλοι οι ρόλοι, μικροί και μεγάλοι, είναι παιδιά μου. Δεν θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιον.

Σας άγγιξε αυτό που αποκαλούμε «μεγάλη επιτυχία»;

Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή όλους τους αγγίζει. Όλοι καβαλάμε το καλάμι αλλά σημασία έχει πόσο γρήγορα το «ξεκαβαλάς».

Έχετε νιώσει ποτέ κουρασμένος από τη δουλειά σας;

Είμαι 42 χρόνια στη δουλειά και δουλεύω συνέχεια, χειμώνα καλοκαίρι. Το Θέατρο είναι πάντα η πρώτη μου επιλογή. Δεν με κουράζει ποτέ. Άλλωστε όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, θέλεις ακόμα να το κάνεις τρείς φορές καλύτερα .Μπορεί, βέβαια, κάποιες στιγμές να βαριέμαι να βγω στη σκηνή, μόλις χτυπήσει όμως το πρώτο κουδούνι βγαίνω πρώτος.

Η κρίση έχει χτυπήσει και τη δική σας πόρτα;

Φυσικά. Μάλιστα, την έχω βαφτίσει «γρίπη». Η «γρίπη» έρχεται και ανάλογα πως έχει βρεί τον οργανισμό σου σε χτυπάει.. Έτσι, λοιπόν, μας έχει χτυπήσει όλους. Εμένα όχι τόσο πολύ, γιατί δεν είμαι σπάταλος, δεν κάνω περιττά έξοδα.

Θα μας πείτε μερικά στοιχεία για το έργο που παίζετε;

Είναι μια συνάντηση δυο μεγάλων Κυριών, όπως μαρτυρά και ο τίτλος της παράστασης : « Η Μαρινέλλα συναντά τη Βέμπο». Πρόκειται για μια ευτυχή στιγμή για το ελληνικό θέατρο γιατί ο σκηνοθέτης, και παράλληλα συγγραφέας του έργου, κατάφερε να παντρέψει αυτές τις δυο φωνές, αυτές τις δυο ιστορίες, με τη μία να «μπαίνει μέσα στην άλλη», με κύριο χαρακτηριστικό στον σεβασμό απέναντι στο πρόσωπο της Βέμπο. Μία βαθύτατα συγκινητική ιστορία, που ξεκινά και τελειώνει με κηδεία, με αλήθειες χωρίς να ωραιοποιεί τις καταστάσεις.

Ποιος ο ρόλος σας στην παράσταση;

Εμείς, ουσιαστικά υπηρετούμε τις δυο κυρίες και «τις πηγαίνουμε βόλτα». Ξεκινώ να κάνω τον πατέρα και μετά υποδύομαι τον Ορέστη(που μπορεί να ναι και ο Ορέστης Μακρής)…

Γενικά δεν μου αρέσει ο ρόλος να έχει περιττά πράγματα, τα «κουρεύω» και τα φέρνω στα μέτρα μου για να έχει ουσία.

Βλέπω ότι στα παρασκήνια επικρατεί ένα πολύ ευχάριστο κλίμα.

Ναι. Είμαι τυχερός στη καριέρα μου, γιατί έχω δουλέψει με πολλούς σπουδαίους και εξαιρετικούς καλλιτέχνες( Βουγιουκλάκη, Κούρκουλο, Αλεξανδράκη) και δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα.

Το ίδιο ισχύει και με την κα Μαρινέλλα που μπορεί να «γίνει χαλί να την πατήσεις». Δεν νιώθεις ότι μπήκε μια «Βεντέτα». Είναι καλλιτέχνης στη σκηνή και όχι στα παρασκήνια. Το ίδιο ισχύει και με τον κύριο Λουδάρο, με τον οποίο έχουμε μια σχέση «ερωτική» με την καλή έννοια. Αγαπάω πολύ τους συναδέλφους μου και εκείνοι με την σειρά τους εμένα.

Είναι μια ευτυχής στιγμή γιατί από όλους τους συντελεστές δεν είχε κανένας νεύρα. Δεν υπάρχει καθόλου ένταση. Υπάρχει, βέβαια, πολλή κούραση γιατί ανά λεπτό αλλάζουν τα παιδιά ρούχα και θέλει υπομονή. Το ότι βρίσκομαι σε αυτή την παράσταση είναι μια πρόκληση και θέλω να δώσω συγχαρητήρια στο Μιχάλη Αδάμ που κάνει τέτοιες μεγάλες παραστάσεις, κόντρα στην κρίση, μιας και στο θίασο είμαστε 50 άτομα!

Πως ανταποκρίνεται ο κόσμος;

Μερικοί φωνάζουν ότι η παράσταση είναι μεγάλη και κουράζονται, άλλοι λένε ότι θέλουν κι άλλο. Να σας πω και κάτι ακόμα γενικά για το θέατρο. Το Θέατρο δεν πεθαίνει ποτέ. Στις δύσκολες εποχές το θέατρο έχει δουλειά. Όπως την περίοδο της Κατοχής δεν έκλεισε, στη Χούντα το ίδιο, έτσι και σήμερα. Ο κόσμος έχει ανάγκη από παραστάσεις!

Το δικό σας μήνυμα;

Να γεμίζετε το «μέσα» σας και όχι την τσέπη σας. Όλα τα πράγματα είναι μεταβατικά και θα αλλάξουν αρκεί να περιμένετε !

 


 



Σχετικά άρθρα

Τελευταια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΑΤΤΙΚΗΣ