Εφημερίδα Κοινωνική

«Ο Μανώλης δεν έχει ηλικία» -Άρθρο της Εύης Καρακώστα, πρώην βουλευτή Β’ Πειραιά

 Breaking News

«Ο Μανώλης δεν έχει ηλικία» -Άρθρο της Εύης Καρακώστα, πρώην βουλευτή Β’ Πειραιά
06 Απριλίου 2020

Η Εύη Καρακώστα είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην βουλευτής Β’ Πειραιά και το παρακάτω άρθρο της για τον Μανώλη Γλέζο, δημοσιεύτηκε στην Αυγή.

«Μανώλη μου, σου οφείλω ένα γράμμα προκειμένου να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα έμαθα από σένα.

Ήταν ένα όμορφο ανοιξιάτικο βράδυ του 2002 στον λόφο του Στρέφη όταν ο Δημήτρης ο Παπαχρήστου με σύστησε σε σένα προκειμένου να είμαι μαζί σου υποψήφια νομάρχης Πειραιά.

Δεν άργησες να μου τηλεφωνήσεις την επομένη για να επικυρώσεις αυτή την κοινή κάθοδο σε έναν δύσκολο αγώνα. Ένιωσα ότι ήταν μεγάλη τιμή για μένα να είμαι δίπλα σου.

Ήσουν τότε 81 ετών. Ήσουν τόσο νέος όμως!

Η κίνησή σου, το μυαλό σου, οι ιδέες σου, οι γνώσεις σου, η αγωνιστικότητά σου, η ΗΡΕΜΙΑ σου – το γράφω με κεφαλαία γιατί συνήθως νομίζουμε ότι οι αγωνιστές είναι πάντα «φωνακλάδες»… Όχι όμως εσύ, Μανώλη.

Σου επέτρεπαν η ιστορία σου, η πολυποίκιλη γνώση σου, η εμπειρία σου σε όλα τα σκαμπανεβάσματα της ζωής σου να είσαι ψύχραιμος, δίκαιος, αλλά πεισματάρης στις ιδέες σου, που δεν ήταν πάντα με την πλειοψηφία στους πολιτικούς χώρους που ανήκες. Πίστευες όμως πως αν όλος ο κόσμος πίστευε σε ο,τι εσύ πίστευες, θα είχαμε έναν άλλον κόσμο. Έναν κόσμο δίκαιο, ισορροπημένο.

Ο στρατός είναι μόνο για αμυντικούς λόγους

Κανένας στρατός, έλεγες, έξω από τα σύνορα της χώρας του. Ο στρατός είναι για αμυντικούς λόγους, όχι επιθετικούς.

Οι λαοί έχουν ίσα δικαιώματα, χωρίς διάκριση στο χρώμα, στη γλώσσα, στη θρησκεία. Ήσουν χριστιανός, αλλά στήριζες την ανεξιθρησκεία, τον διαχωρισμό κράτους – Εκκλησίας. Πίστευες στην πατρίδα, γι’ αυτό σεβόσουν και τις πατρίδες των άλλων.

Ας ανατρέξουμε στις απόψεις σου για το Κυπριακό, το Παλαιστινιακό αλλά και στον τεράστιο αγώνα σου για την αποκατάσταση όχι μόνο την οικονομική αλλά και την ηθική της χώρας μας από τη Γερμανία – «Και ένα μάρκο να ήταν…»

Ήξερες να ακούς αλλά και να επιμένεις στις απόψεις σου. Υποχωρούσες. Στιγμιαία. Επανερχόσουν. Ήσουν «ζερζεβούλης», όπως σου έλεγε ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς.

Είχες στο 90% δίκιο. Δεν ήταν όμως και εύκολο να διαμορφώσεις μεμιάς συνειδήσεις δικαίου, ισονομίας και ισοτιμίας ούτε μέσα στον χώρο της Αριστεράς. Επέμενες. Μαζί σου επέμενα κι εγώ.

Ήσουν ένας φωτισμένος ηγέτης, αλλά δεν πίστευες σε οχήματα αρχηγικά. Γι’ αυτό όταν στην εξαιρετική προσπάθεια που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του αείμνηστου Γιάννη Μπανιά «για την ενότητα της Αριστεράς» επέμενες και κατοχυρώθηκε να λειτουργεί με ομοφωνία η Πολιτική Γραμματεία.

Ήσουν αισιόδοξος. Έδινες πάντα το σύνθημα της νίκης κι ας είμαστε ένα μικρό κομμάτι εκλογικά στον λαό.

Εσύ ήσουν ο νονός του ΣΥΡΙΖΑ (Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς). Και για τη μνήμη σου οφείλουμε να το κρατήσουμε αυτό το όνομα.

Δεν θα ξεχάσω την πρότασή σου στις βουλευτικές εκλογές του 2004, να μοιραστούν όλα τα στελέχη της Πολιτικής Γραμματείας ως υποψήφιοι στην επαρχία προκειμένου να στηριχτεί το κόμμα. Έτσι εσύ ήσουν υποψήφιος στη Μεσσηνία, ο Αλέκος Αλαβάνος στην Κρήτη, ο Γιάννης Θεωνάς στα Γιάννενα, εγώ στα Τρίκαλα… Τι ιστορία κι αυτή! Κινδύνευε ο Αλέκος Αλαβάνος, ο πρόεδρος τότε του ΣΥΡΙΖΑ, να μην βγει βουλευτής. Είχες δίκιο όμως, βγήκε ο Αλέκος Αλαβάνος και το κόμμα πήρε περίπου 5%.

Μοναδικός στο να πείθεις

Πόσο επέμενες να είμαι υποψήφια το 2009 στη Β’ Πειραιά. Σου διηγήθηκα μια ιστορία με την υπόσχεση που είχα δώσει στον πατέρα μου και με έπεισες λέγοντάς μου πως πλέον είσαι εσύ ο πατέρας μου.

Ήσουν μοναδικός στο να πείθεις. Άλλωστε, ξεσήκωνες με τις ιστορίες σου όχι μόνο τους μαθητές όλων των σχολείων που επισκέφθηκες αλλά και εμάς τους μεγάλους. Έτσι μας έπεισες το 2012 πως οδεύουμε στη νίκη. Το πετύχαμε το 2015. Πήραμε την κυβέρνηση. Για πρώτη φορά Αριστερά.

Δεν ξέρω ακόμη, Μανώλη, αν είχες δίκιο τον Ιούλιο του 2015 πως έπρεπε να τα βάλουμε με όλη την Ευρώπη. Προς το παρόν νομίζω όχι. Άλλωστε, υπήρξε και η μεγάλη μας διαφωνία. Πόση στενοχώρια, Θεέ μου. Κι εσύ, και εγώ. Η Ιστορία θα δώσει το δίκιο. Δεν σταματάμε να σ’ αγαπάμε όσοι διαφωνήσαμε. Εσύ φταις που με έμαθες να παλεύω αυτά που πιστεύω μέχρι τέλους. Ήρεμα, σταθερά, σεμνά, δυνατά. Τόσο δυνατά όσο μας έσφιγγες το χέρι.

Γι’ αυτό σου υπόσχομαι πως θα συνεχίσω με τον ίδιο τρόπο, γιατί στην Αριστερά δεν έχουν αξία τα αξιώματα, αλλά οι αξίες.

Πόσα θυμάμαι, Μανώλη, πόσα θέλω να γράψω από την κοινή μας πορεία. Ίσως πιο ψύχραιμα, χωρίς την τωρινή συγκίνηση, να ακολουθήσω τη συγγραφική σου πορεία με θέμα «Μανώλης Γλέζος, ο άνθρωπος».

Δεν θα μείνει στο συρτάρι

Σου υπόσχομαι, Μανώλη, πως η δουλειά που έγινε στην Επιτροπή της Βουλής, της οποίας ήμουν μέλος, για τις Γερμανικές Αποζημιώσεις δεν θα μείνει στο συρτάρι. Όπως σου υποσχέθηκε και ο Μάκης ο Μπαλαούρας, μαζί με όλους τους άλλους της ομάδας θα συνεχίσουμε κι ας μην είμαστε προς το παρόν κυβέρνηση.

Μανώλη μου, συγχώρεσέ με, σ’ αυτό το γράμμα δεν αναφέρθηκα στο τεράστιο αγωνιστικό και συγγραφικό σου έργο, γιατί αυτά τα γράφει η Ιστορία. Ήθελα μόνο να αναφερθώ στα λίγα που πήρα από σένα. Ήθελες να με μπολιάσεις με περισσότερα. Αυτά άντεξα. Δεν είναι εύκολο να τα αφομοιώσεις, να τα κάνεις κτήμα σου όλα μαζί.

Θα συνεχίσω πάντως να προσπαθώ, γιατί τα θυμάμαι. Και δεν θα τα ξεχάσω ποτέ, γιατί δεν ήταν λόγια ούτε ψεύτικα ούτε μεγάλα.

Σ” ευχαριστώ.»

 


Σχετικά άρθρα

Τελευταια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΑΤΤΙΚΗΣ