Εφημερίδα Κοινωνική

«ΧΡΥΣΕΣ» ΜΠΙΖΝΕΣ με ναυαγισμένα πλοία στον κόλπο της Σαλαμίνας – ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ «ΦΩΤΙΑ» από τον Διοικητή της ΔΑΛ, Δημοσθένη Μπακόπουλο

 Breaking News

«ΧΡΥΣΕΣ» ΜΠΙΖΝΕΣ με ναυαγισμένα πλοία στον κόλπο της Σαλαμίνας – ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ «ΦΩΤΙΑ» από τον Διοικητή της ΔΑΛ, Δημοσθένη Μπακόπουλο
07 Δεκεμβρίου 2019

Αποκαλυπτικός ήταν για ακόμα μια φορά ο Δημοσθένης Μπακόπουλος, Διοικητής της Δημόσιας Αρχής Λιμένων σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στις 23/11/2019 στο Δημαρχείο Σαλαμίνας με βασικό θέμα τον καθαρισμό από ναυάγια του αρχαιολογικού χώρου της ναυμαχίας και την ευρύτερης περιοχής. Στην εκδήλωση αυτή, μεταξύ πολλών άλλων βρέθηκαν ο Δήμαρχος Σαλαμίνας Γ. Παναγόπουλος, ο Πρόεδρος ΔΛΤ Σαλαμίνας Ναύαρχος κ Δ. Ελευσινιώτης, ο πρώην Περιφερειάρχης Νήσων Ναύαρχος κ Τ. Χατζηπερος, ο κ Γ. Παρασκευάκος, ο εμπνευστής της προσπάθειας κ Ν. Βερνίκος, και οι ομιλητές κ.κ. Κ. Τσιγαρίδα, Χ. Μαριδάκης, Ε. Μικρομάστορα και Μ. Ραπανάκης.

«Ο ΟΛΠ δεν έκανε σωστά τη δουλειά του»

Ο κ. Μπακόπουλος μίλησε για ακόμα μια φορά για τα πόσα εκατομμύρια ευρώ έχουν στοιχήσει στον Έλληνα φορολογούμενο τα κουφάρια των εγκαταλελειμμένων πλοίων στα ελληνικά νερά, χώρια τη τεράστια οικολογική καταστροφή που έχει προκαλέσει η διαχρονική αμέλεια της πολιτείας, οι προβληματικοί νόμοι που είχαμε κληρονομήσει από την Χούντα αλλά και η διαπλοκή προς όφελος εφοπλιστών, ασφαλιστών και εργολάβων, θυμίζοντας πως η ΔΑΛ προστάτεψε «το κρατικό χρήμα από συμφέροντα, που το επιβουλεύονταν» κάνοντας ναυαγιαιρέσεις δωρεάν για το ελληνικό δημόσιο. «Θα έπρεπε η ΔΑΛ να πάει στο Υπουργείο Οικονομικών και να πει φέρτε μας εκατό εκατομμύρια να τα μοιράσουμε στους εργολάβους να κάνουν τις ναυαγιαιρέσεις διότι τόσα χρόνια κάποιος κρατικός φορέας – γιατί ο ΟΛΠ ήταν κρατικός φορέας πριν ιδιωτικοποιηθεί το καλοκαίρι του 2016 – δεν έκανε σωστά τη δουλειά του και άφησε τα πλοία αυτά να εξελιχθούν σε περιβαλλοντικές βόμβες και να βουλιάξουν. Εκτός αυτού αν η διαδικασία είχε γίνει όπως το ήθελαν εκείνοι εκτός από τα ενενήντα εκατομμύρια θα είχαν επωφεληθεί και από το σκράπ των πλοίων, επομένως το οικονομικό πλάνο τους ήταν πολύ μεγάλο», είπε χαρακτηριστικά ο διοικητής της ΔΑΛ συνεχίζοντας να εξηγείς στους παρισταμένους όλα όσα «βρήκε» η ομάδα της επιτροπής όταν «έπιασε δουλειά» στη Σαλαμίνα και στο Πέραμα.
Ο Τύμβος έγινε σκουπιδότοπος

«Για τα περισσότερα πλοία δεν υπήρχαν καν κρατικές εγγραφές για το ότι βρίσκονταν εκεί. Στο Νταμάρι να φανταστείτε βρίσκονται πάνω από τριάντα πλοία και είναι χαρτογραφημένα επισήμως μόλις τα είκοσι έξι, εκ των οποίων τα τέσσερα φαίνονται ανελκυσμένα και τα τρία από αυτά τα βρήκαμε προχθές. Στη Σύμβαση Παραχώρησης προσπάθησαν να ερμηνεύσουν με δημιουργικό τρόπο, έναν όρο που είχε μπει ότι η

υποχρέωση ανέλκυσης αφορά δήθεν μόνο τα χαρτογραφημένα ναυάγια, δηλαδή τα είκοσι έξι. Με τα υπόλοιπα τριάντα οκτώ τι θα γινόταν; Η καθυστέρηση αυτή είχε ωφελημένους. Τα 64 αυτά πλοία δεν είχαν πληρώσει ποτέ τέλη ναυαγίων. Η νομοθεσία αυτή του ναυτικού δικαίου είναι παλιά, αλλά είναι συγκροτημένη. Γιατί λοιπόν να πληρώσει κάποιος ενώ μπορούσε να πάρει το πλοίο και να το εγκαταλείψει στη Σαλαμίνα πενήντα χρόνια αφού κανείς δεν θα του χρέωνε τέλη ναυαγίων και όταν κανένας δεν τον μήνυσε με το νόμο περί οφειλετών του ελληνικού δημοσίου και κανείς δεν πήγε να του πάρει την προσωπική του περιουσία. Σε μικρή απόσταση από την περιοχή, έπαιζαν παιδάκια και πήγε κάποιος και παράτησε πλοίο, το οποίο είχε αμίαντο! Το έγκλημα λοιπόν έχει καταγραφεί και έχει ωφελημένους πρώτον τους πλοιοκτήτες των συγκεκριμένων πλοίων και μετά τους ασφαλιστές τους, διότι η ασφαλιστική ευθύνη διαρκεί πέντε έτη και μετά παραγράφεται. Κάπως έτσι κατέληξε σκουπιδότοπος ο Τύμβος.» Ο ίδιος συνέχισε λέγοντας πως στην αρχή γνώρισε για 26 ναυάγια, τα οποία μέχρι σήμερα είναι 65 και πρόσφατα ανακαλύφθηκαν άλλα 5.
Το «κόλπο» με τους αναξιόχρεους μελλοθάνατους ιδιοκτήτες

Μία από τις συνήθεις πρακτικές ήταν όταν βούλιαζε το πλοίο να μεταβιβαζόταν συνήθως σε αναξιόχρεους ιδιοκτήτες. Συγ
κεκριμένα υπάρχει φάκελος ναυαγίου στη ΔΑΛ που λίγες μέρες αφότου βούλιαξε το πλοίο μεταβιβάστηκε σε μελλοθάνατο, που όταν πέθανε οι συγγενείς του έκαναν αποποίηση κληρονομιάς. «Αυτή την ιστορία κληθήκαμε να διαχειριστούμε, έχοντας ναυάγια άνω των πέντε ετών με ασφαλιστήρια ληγμένα, με ιδιοκτήτες εξαφανισμένους, και την COSCO να ζητάει να καθαριστεί το λιμάνι ώστε να προχωρήσει στις συμφωνημένες επενδύσεις της», συνέχισε. Επίσης εξήγησε πως τα περισσότερα πλοία δεν έχουν καν στοιχεία, γεγονός που κάνει την απομάκρυνσή τους πιο δύσκολη. «Τα στοιχεία των περισσότερων είναι σβησμένα, δεν ξέρεις ποιο πλοίο είναι. Σας ενημερώνω λοιπόν ότι το έγκλημα ήταν τόσο οργανωμένο που έσβηναν το όνομα του πλοίου ακόμα και από τα σωσίβια και τις λέμβους και έχω ανέβει εγώ σε ημιβυθισμένο και το διαπίστωσα ο ίδιος. Δεν υπήρχε κανένα απολύτως στοιχείο πουθενά! Και όλο αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι οι περιοχές που αφήνονταν αυτά τα πλοία είχαν μετατραπεί σε άβατα.»

 

Περιβαλλοντική καταστροφή και αδιαφορία

Ο Διοικητής της ΔΑΛ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην περιβαλλοντική καταστροφή που προκάλεσε στο θαλάσσιο περιβάλλον όλη αυτή η ιστορία. «Η αδράνεια του συστήματος ήταν τόσο μεγάλη λοιπόν που σε μια επίσκεψή μου στις εργασίες ανέλκυσης των δύο ναυαγίων στο Πέραμα, διαπίστωσα πως η θάλασσα ήταν μαύρη. Ποιος ασχολήθηκε αυτά τα χρόνια με το τι έχουν μέσα αυτά τα πλοία και γιατί να βρίσκονται εκεί; Και πως θα μπορούσε το Λιμενικό να κάνει τη δουλειά του και να αστυνομεύσει μια περιοχή που βρίσκονται εξήντα τέσσερα πλοία φαντάσματα;» και συνέχισε: «Δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε περιστατικά που όταν πήγαινα να επισκεφτώ αυτά τα μέρη νύχτα, εκεί που ήταν έρημα ξαφνικά γέμιζαν από κόσμο και νόμιζες ότι βρισκόσουν στο Μανχάταν..! Είναι γνωστό τι γίνεται κάθε φορά που έχεις οποιασδήποτε μορφής χώρους, οι οποίοι καθίστανται άβατα, διότι το κράτος για δικούς του λόγους και αιτίες αποφασίζει να απουσιάσει και να αποσύρει παντελώς την παρουσία του και τις αρμοδιότητές του».

Λεηλασίες

Η κατάσταση λοιπόν αυτή ήταν τραγική, περιβαλλοντικά και αρχαιολογικά απαράδεκτη. Ο κ. Μπακόπουλος μίλησε και με παραδείγματα «Το CORFU ISLAND εκατόν τρία μέτρα βαπόρι, βυθισμένο στα είκοσι δύο μέτρα και του έλειπαν οι προπέλες! Τα φιλέτα αυτά που σου δίνουν τις πενηντάρες, δηλαδή οι προπέλες, οι άγκυρες, οι αλυσίδες και ό,τι άλλο είναι εύκολο να το πάρεις και να φύγεις, έλειπαν. Ξέρετε πόσα μέτρα μακριά ήταν το CORFU ISLAND από το Λιμενικό Τμήμα Περάματος και από το σύστημα ISPS του λιμανιού; Όχι πάνω από είκοσι πέντε, μπροστά στα μάτια τους. Κι όμως, κάποιος έβγαλε μια πενηντάρα γιατί πήρε μια προπέλα, κάποιος άλλος τριάντα γιατί έκλεψε την άγκυρα και μετά ερχόμαστε και συζητάμε εδώ ότι οι τοπικοί φορείς της Σαλαμίνας όλα αυτά τα χρόνια διερωτώνται αν τυχόν τα ναυάγια αποτελούν εστία εγκληματικότητας.»

«Η πονηριά του συστήματος»

Ο κ. Μπακόπουλος, στους ομιλητές εξήγησε και τον τρόπο με τον οποίο δούλευε τόσα χρόνια το σύστημα «Ο Ν.2881, προβλέπει ότι όταν το πλοίο εκποιηθεί ουσιαστικά διαγράφονται οι οφειλές του ΝΑΤ. Εάν εγώ είμαι ένας ασυνεπής πλοιοκτήτης και έχω αφήσει το πλήρωμα απλήρωτο και χρωστάω, στους έξι μήνες και μια μέρα το πλοίο λόγω ακινησίας, έχει καταστεί επικίνδυνο και επιβλαβές. Στην πραγματικότητα παρακαλάς αν δεν πληρώνεις πολλά λεφτά, να στο πάρουν το πλοίο με το Ν.2881 διότι δεν υπάρχει κανένα κώλυμα να έρθεις μετά με μια μονοβάπορη εταιρεία και να το πάρεις καθαρό από τις οφειλές του ΝΑΤ.» Αυτό έγινε για πάνω από 18 ναυάγια που ζημίωσε το ΝΑΤ με απώλεια εσόδων πάνω από είκοσι πέντε εκατομμύρια ευρώ. «Μόνο η Ελλάδα λοιπόν είχε τόσα χρόνια αυτή την καταπληκτική πατέντα τη διαχείριση των λιμανιών να μην την έχει ένα PORT AUTHORITY, αλλά να την έχουν Ανώνυμες Εταιρείες ΔΕΚΟ. Ξέρετε πόσα χρήματα δεν έχει εισπράξει ο Οργανισμός Λιμένος Ελευσίνας από τέλη ναυαγίων; Τριάντα πέντε εκατομμύρια ευρώ! Εκεί φτάσαμε γιατί δεν είχαμε Αρχή Λιμένα», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Μπακόπουλος.

Βρέθηκε ποταμόπλοιο κάτω από άλλο ναυάγιο

Αυτή τη στιγμή η ΔΑΛ έχει ολοκληρώσει περίπου 30 ναυαγιαιρέσεις, έχουν εντοπίσει ακόμα 34 αλλά ενδέχεται να είναι περισσότερες, διότι οι άνθρωποι κάθε μέρα βρίσκουν κάτι άλλο όπως παντόφλες, πλοία του Π.Ν. , βαπόρια, πράγματα που σε κάνουν πραγματικά να αναρωτιέσαι αλλά και να μένεις άφωνος. Αυτό το τραγικό ακούστηκε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του κ. Μπακόπουλου. Πριν περίπου δεκαπέντε ημέρες, μάλιστα ολοκληρώθηκε η ανέλκυση ενός ποταμόπλοιου, το οποίο βρισκόταν στην αρχική λίστα των είκοσι έξι, του “FRANZ SCHUBERT” , ποταμόπλοιο του 1919, το οποίο ήρθε στην Ελλάδα το 1972, το αγόρασε ένας ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, έβαλε επάνω τραγουδίστριες να κάνουν το σόου κι όταν βούλιαξε το πλοίο δεν πήγε να το βγάλει κανείς. Το καλό σε όλη την υπόθεση, είναι ότι δεν έχει υπάρξει κανένα περιστατικό ρύπανσης. Υπήρχαν περιβαλλοντικά συμβάντα σε ναυάγια τα οποία παρέμεναν έμφορτα πετρελαιοειδων πριν ασχοληθεί με αυτά η ΔΑΛ, αλλά υπάρχει ασφαλιστήριο συμβόλαιο πέντε εκατομμυρίων ευρώ και για τα εξήντα τέσσερα ναυάγια που ό,τι και να συμβεί είμαστε ήσυχοι ότι υπάρχει μια σημαντική οικονομική κάλυψη. Το project πιστεύουν πως μέχρι τον Απρίλη εάν δεν έχει τελειώσει θα έχει φτάσει σε ένα επίπεδο ογδόντα με ενενήντα τοις εκατό.

Δουλειές και αξιοποίηση

Υπάρχει όμως μια αναπτυξιακή πραγματικότητα η οποία δεν πρέπει να διαφεύγει της ανάλυσης, οι αζήμιες ναυαγιαιρέσεις με αυτό το μοντέλο που δούλεψε η ΔΑΛ, άνοιξε οκτώ νέες θέσεις εργασίας, σε ανθρώπους που μέχρι πρότινος δεν είχαν δουλειά. Το σημαντικότερο είναι ότι το σκράπ στην πλειοψηφία του δεν πήγε στην Τουρκία, κάτι που αποτελεί «μόδα». Ο κ. Μπακόπουλος στάθηκε πέρα από τη δουλειά της υπηρεσίας του και στην ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου. Η Σαλαμίνα αποτελεί μνημείο πολέμου, η οποία είναι θαμμένη κάτω από τόνους λάσπης. Όπως έχουμε ξαναγράψει, η ΔΑΛ θα προσφέρει έξι χιλιάδες ευρώ για τη δουλειά την οποία γίνεται για την ιστορική ανάδειξη του αρχαίου λιμανιού. Στην περιοχή Τύμβος-Νταμάρι υπάρχουν πάνω από δύο χιλιάδες στόχοι “ύποπτοι” για αρχαιολογικά ευρήματα. Η διευκόλυνση που παρέχουν οι ναυαγιαιρέσεις στις διαδικασίες της ανάδειξης της αρχαιολογικής σημασίας του νησιού, γιατί κακά τα ψέματα αν δεν είχαν γίνει οι ναυαγιαιρέσεις καμία αρχαιολογική έρευνα δεν θα μπορούσε να γίνει στο σημείο του Τύμβου, είναι η κατάλληλη αφορμή το νησί της Σαλαμίνας να ξαναδεί, ποιο είναι το αναπτυξιακό μοντέλο εκείνο με το οποίο θέλει να πορευτεί στον 21ο αιώνα, καθώς η αρχαιολογική σημασία πέραν από την ιστορικότητα και τη σύνδεσή μας με το παρελθόν, φέρνει μαζί της και μια μορφή ανάπτυξης που είναι έντονη και φιλική και προς το περιβάλλον και προς τον άνθρωπο.


Σχετικά άρθρα

Τελευταια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΑΤΤΙΚΗΣ