Εφημερίδα Κοινωνική

Ιστορίες της αυλής (πολιτικής)

Ιστορίες της αυλής (πολιτικής)
26 Ιουνίου 2019

*Γράφει η Ιωαννίδου Πολυξένη (Ξένια), Υποψήφια Βουλευτής Α’ Πειραιά Ε.ΠΑ.Μ – Α.Κ.Κ.ΕΛ

Τις περασμένες δύο εβδομάδες, συνόδευσα σε όλες τις συναντήσεις του με τους πολιτικούς ηγέτες μικρών πατριωτικών κομμάτων, τον κ. Βάκη Τσιομπανίδη, πρόεδρο του ΑΚΚΕΛ (Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας) που κατέβηκε από τον Έβρο για να πραγματώσει το μεγάλο του όραμα, για να συνενώσει όλες τις μικρές, υγιείς πατριωτικές δυνάμεις σε μια ενδυναμωμένη δύναμη για το καλό της πατρίδας. Προσωπικά μου αρέσουν τα μεγάλα οράματα, αν και ο χρόνος για να γίνει αυτό ήταν λίγος κατ’ εμέ.

Στις εβδομάδες αυτές, δημιουργήθηκε ένα ψηφοδέλτιο συνεργασίας με ΕΠΑΜ-ΑΚΚΕΛ, και προσωπικότητες από ΔΗΙΚΙ, Ελληνορωσική συμμαχία, Άμεση Δημοκρατία και Λοιπά κινήματα (Ανώτατη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ), Δανειολήπτες κ.α) που συμμετέχουν ως άτομα στο ενιαίο ψηφοδέλτιο. Not bad (καθόλου άσχημα) θα έλεγε κανείς για το χρονικό περιθώριο που είχαμε στην διάθεση μας. Με λίγο ακόμα χρόνο (που δεν είχαμε), θα μπορούσαμε κάλλιστα να διευρύνουμε τον κύκλο σημαντικά. Αυτό όμως δεν έγινε…. Γιατί θα μου πεις;

1ος λόγος

Ο χρόνος ήταν εναντίον μας και αυτό είναι ένας πολύ σοβαρός παράγοντας. Δεκτό αυτό, όπως είναι δεκτό και το γεγονός ότι όλη αυτή η «βιασύνη» ήταν κατασκευασμένη για να ευνοεί το σύστημα και όχι τους μικρούς!!!

2ος λόγος

Υπάρχουν πολλοί (συμπαθέστατοι και μη) ηγέτες που θέλουν να συμπράξουν με δυνάμεις ιδεολογικής σύμπνοιας για να πορευτούν… δεκτό και λογικό αυτό φυσικά, αλλά γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιο όλα αυτά τα χρόνια; Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι εύκολο να συνεργαστούν διαφορετικές ομάδες, γιατί για να συνεργαστούν απαιτούνται διαλλακτικότητα, ευγένεια, διακριτικότητα, ικανότητες ηγεσίας, δημοκρατίας και επικοινωνίας (συν πολλές άλλες). Και αυτό κατανοητό αλλά… αν δεν μπορούμε να το κάνουμε τώρα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που βρισκόμαστε μπροστά στο χείλος της καταστροφής και μετά από 10 σχεδόν χρόνια μνημονίων, τότε πότε θα το κάνουμε; Μετά που πέσουμε στον γκρεμό;;; Λίγο μάταιο δεν θεωρείτε αγαπητοί μου;;;

Στην Αμερική λέγαμε: «Στα ζόρικα, οι ζόρικοι προχωρούν» (When the going gets tough, the tough get going). Τώρα είναι η στιγμή να ανασκουμπωθούμε και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων χωρίς μικροπολιτικές σκοπιμότητες, αρχηγικά συμφέροντα και ανούσιες ιδεοληψίες. Αν εμείς δεν το κάνουμε αυτό τότε ΤΩΡΑ, ποιος θα το κάνει για εμάς;;; Τα έξω συμφέροντα που άγονται και φέρονται ανεξέλεγκτα;;; Γιατί να μην ψάξουμε για αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Αν εμείς αφήσουμε τα πράγματα στην τύχη τους, τότε η ατυχία θα μας βρει.

Ο λαός θέλει να ενωθούμε… το ζητάει απεγνωσμένα. Γιατί δεν ακούμε αυτή την επιθυμία τους; Γιατί δεν την συμμεριζόμαστε;;; Ή ΤΩΡΑ ή ΠΟΤΕ!!! Ή θα είμαστε σκόρπιοι, διχασμένοι και αδύναμοι ή ενωμένοι και δυνατοί. Ώρα να αντισταθούμε στην οικονομική κατοχή, ώρα να γίνουμε συμπολεμιστές για το καλό όλων. Όλα τα άλλα είναι ίντριγκες και παραμύθια της αυλής που ΠΡΕΠΕΙ να αφήσουμε πίσω, για να πάμε μπροστά.


Σχετικά άρθρα

Τελευταια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΑΤΤΙΚΗΣ