Εφημερίδα Κοινωνική

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β. ΣΙΑΦΛΑΣ: ΧΘΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β. ΣΙΑΦΛΑΣ: ΧΘΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ
31 Μαΐου 2019

Μια εξαιρετική και επίκαιρη πολιτική ανάλυση από τον Γ. ΣΙΑΦΛΑ, πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ Ελισάβετ ΣΙΑΦΛΑ-ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ (με έδρα τον Πειραιά), ο οποίος έχει λόγο και άποψη για τα «πράγματα», τόσο με την ποιητική, όσο και με τη συγγραφική του πένα.

«Καθημερινά , και με την πάροδο του χρόνου, διερωτώμαι για τον χαρακτήρα και την ποιότητα όσων μας κυβερνούν. Αυτός ο προβληματισμός προκύπτει επειδή αισθάνομαι ότι:

Πρώτον ότι οι «πολιτικοί» που αναλαμβάνουν την τύχη της χώρας, στην πλειοψηφία τους είναι άτομα απαίδευτα, αγράμματα, αμόρφωτα και ως εκ τούτου επικίνδυνα.

Δεύτερον, στερούνται της απαιτούμενης για την άσκηση των καθηκόντων τους στοιχειώδους αξιοπρέπειας, συνείδησης και φιλοτιμίας. Το άθροισμα όλως αυτών των πολιτικών <<προσόντων>> τους καθιστά ισχνούς για την άσκηση ρωμαλέας πολιτικής και συνεπώς επικίνδυνους για τη χώρα και τους πολίτες της.

Σκέφτομαι λοιπόν προς την καταγραφή των γεγονότων που μας οδήγησαν στην κορύφωση της πτωτικής πορείας το τελευταίο διάστημα, σε μια προσπάθεια να ερμηνεύσω το <<τι>> μας οδήγησε εδώ. Όπως έχω γράψει και σε άλλο μου σημείωμα δεν είμαι δημοσιογράφος ούτε ιστορικός ερευνητής και η πληροφόρηση που έχω σχετικά με τα γεγονότα, και πρωτίστως με όσα δεν δημοσιεύονται, είναι περιορισμένη. Έτσι γράφω με όσα πληροφορούμαι, όπως εγώ τα αντιλαμβάνομαι και στη βάση αυτών εξάγω τα συμπεράσματά μου.

Ορόσημο στη Νεότερη Ιστορία είναι ο Ιούλιος του 1974. Τότε που ως ένα οικοδόμημα από χαρτόνι κατέρρευσε η Δικτατορία των Συνταγματαρχών. Η πτώση προήλθε, όπως είναι γνωστό, από την προσπάθειά της να γκρεμίσει και να εξοβελίσει από το νησί τον Εθνάρχη της Κύπρου Μακάριο. Ως Εθνικό Έγκλημα καταγράφεται στην Ιστορία μας τούτη η πράξη. Εθνική προδοσία που χωρίς περίσκεψη, χωρίς αιδώ έδωσε την αφορμή για την κατάληψη του 40% των εδαφών του νησιού στους Τούρκους. Αυτοί ήσαν οι Εθνοσωτήρες του 1967.

Η επάνοδος του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 έθεσε οριστικό τέλος στην κατάρρευση της χώρας, απέτρεψε διαφαινόμενη πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία και επανέφερε τη χώρα σε <<μία κανονικότητα>>. Κληρονομιά στη Νέα Εποχή που ερχόταν για την χώρα η οικονομική της κατάρρευση και η διχοτόμηση της Κύπρου.

Ο Σοσιαλισμός την ίδια εποχή παρουσιάζεται σαν ένα καινούργιο φρούτο που θα ταΐσει τους πεινασμένους και διχασμένους πολίτες από την επτάχρονη στέρηση. Το <<φρούτο>> το καλλιεργεί έντεχνα ο Ανδρέας Παπανδρέου υποσχόμενος τα πάντα στους πάντες. <<Έξω από την ΕΟΚ>>, <<Έξω από το ΝΑΤΟ>>, <<Έξω οι Αμερικάνοι>>, <<Έξω οι βάσεις του θανάτου>> ήταν τα συνθήματα που έκαναν πιο ελκυστικό το <<φρούτο>>.

Επτά χρόνια μετά, το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Ανδρέα Παπανδρέου αναλάμβανε τις τύχες της χώρας με σκοπό -όπως έλεγαν- να αποκαταστήσει τις κοινωνικές αδικίες και τη Δημοκρατία που χώλαινε ακόμη στην Ελλάδα.

Το ΠΑΣΟΚ -ένα νεοϊδρυθέν κόμμα- με την διακήρυξη του στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974, κατάφερε να συρρικνώσει και να εκμηδενίσει το Κέντρο που το εκπροσωπούσε ο Γεώργιος Μαύρος και σαν τυφώνας να σαρώσει τα πάντα. Mε ένα εκλογικό αποτέλεσμα, τον Οκτώβριο του 1981, το ποσοστό του οποίου ανήλθε στο 48% και με κοινοβουλευτική δύναμη 172 εδρών, κατέστη ο απόλυτος κυρίαρχος στην πολιτική ζωή. Στην εξαφάνιση του κέντρου συνετέλεσε και η νομιμοποίηση του ΚΚΕ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή όπως και όλων των αριστερόστροφων τότε κομμάτων.

Σημαντικό γεγονός, με κοινωνικές, πολιτικές και διεθνείς προεκτάσεις, και ένα χρόνο μετά την ανάληψη της αρχής από το ΠΑΣΟΚ, σημειώνεται η εμφάνιση της τρομοκρατικής οργάνωσης που αυτοαποκαλείται και καθιερώνεται με το όνομα ’17 Νοέμβρη’, όνομα που υποκλέπτει από την εξέγερση των φοιτητών και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου κατά την ημερομηνία αυτή. Η εξέγερση των φοιτητών και τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο, πιστέψαμε τότε, ότι ήταν η απαρχή για την πτώση της Δικτατορίας. Όμως η απόπειρα κατά της ζωής του Μακαρίου, η απόβαση της Τουρκίας στην Κύπρο, και η κατάληψη των εδαφών της, ήταν αυτά που κατάφεραν το καίριο πλήγμα και οδήγησαν στην πτώση της.

Έρχομαι τώρα στο 2008. Έτος που ξεσπά η μεγάλη οικονομική κρίση στις ΗΠΑ και στη συνέχεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατά κύριο λόγο. Αδύναμες οικονομίες, όπως της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Κύπρου και της Ελλάδας μπαίνουν σε περιπέτειες. Η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Κύπρος παίρνουν σκληρά για το λαό τους μέτρα. Τα πολιτικά κόμματα των χωρών αυτών σε συνεννόηση μεταξύ τους ακολουθούν μία κοινή γραμμή. Προχωρούν στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και σε λιγότερο από 2 χρόνια αρχίζουν να επιστρέφουν, αργά αλλά σταθερά στην κανονικότητα. Η Ισπανία χωρίς να μπει σε μεγάλη περιπέτεια και με συναίνεση των δύο μεγάλων κομμάτων προχωρά στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, και με το μικρότερο οικονομικό κόστος αποφεύγει την μακρά ταλαιπωρία και τις θυσίες που υπέστη ο λαός των τριών προηγούμενων.

Η Ελλάδα -μόνο αυτή- δεν μπόρεσε να σχηματίσει ένα μέτωπο αντιμετώπισης κατά της κρίσης. Τα εκτός εξουσίας πολιτικά κόμματα κατηγορούν την κυβέρνηση ότι είναι υποχείριο των ξένων και υπόσχονται στον λαό ότι μόνο αυτά έχουν τη δυνατότητα να ανατρέψουν τις απαιτήσεις των ξένων. Την ίδια στιγμή οι συνδικαλιστές απαιτούν περισσότερα και περισσότερα ενώ η μείωση των κρατικών δαπανών πρέπει να μειωθεί δραστικά και όλοι οι κρατικοί και οι υπό τον έλεγχο του Κράτους φορείς να συμβάλουν στην ανόρθωση της οικονομίας. Καμία συναίνεση.

Το ΠΑΣΟΚ που έχει διαδεχθεί τη Νέα Δημοκρατία το 2008, με ένα εντυπωσιακό εκλογικό αποτέλεσμα που ξεπέρασε κάθε προσδοκία και άγγιξε το 42%, αποτέλεσμα χιλιάδων υποσχέσεων, χωρίς οικονομικό έρεισμα και με σύνθημα το περίφημο ‘’λεφτά υπάρχουν’’, άρχισε από το πρώτο κιόλας εξάμηνο της κυβερνητικής θητείας του να μοιράζει επιδόματα. Και βέβαιο είναι όπως αποδείχτηκε, λεφτά δεν υπήρχαν. Το ήξερε αυτό. Μάλιστα, πριν αναλάβει την εξουσία είχε συζητήσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες η χώρα θα εισερχόταν σε αυτό και τις διατάξεις που θα καθόριζαν την οικονομία της σε όλο το εύρος και τις προεκτάσεις της. Λίγους μήνες αργότερα η Χώρα είχε υπαχθεί στο πρόγραμμα οικονομικής διαχείρισης από το Δ.Ν.Τ. και ουσιαστικά είχε κηρυχτεί σε κατάσταση πτώχευσης.

Στο άλλο σκέλος της οικονομικής εξάρτησης της Χώρας, στην εταιρική της σχέση δηλαδή με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό Ευρωπαϊκό Νόμισμα, υπήρξε έντονη αναστάτωση και η Ευρωπαϊκή συνοχή και οικονομική της δομή κινδύνευαν να καταρρεύσουν. Αποφασίζουν τότε τα Όργανα της Ε.Ε. και της Νομισματικής Ενοποίησης την οικονομική ενίσχυση όλων των Χωρών, Κρατών-Μελών, που η οικονομία τους είχε καταρρακωθεί. Οικονομική ενίσχυση στη βάση σειράς οικονομικών, διοικητικών και άλλων μέτρων τα οποία στους Εταίρους εξασφάλιζαν τις χορηγίες που θα θεωρούνταν απαραίτητες σε κάθε περίπτωση και για κάθε Κράτος-Μέλος. Έτσι η Ελλάδα μπήκε στα <<Μνημόνια>>.

Δε θέλω να χαθούμε στις διαδικασίες, στις αντιρρήσεις, στις πιέσεις που ασκήθηκαν, όμως, κατά την κρίση μου, στο πρώτο μνημόνιο που υπέγραψε η Ελλάδα οι απαιτήσεις των Ευρωπαϊκών Οργάνων ήσαν υπερβολικές, αλλά και οι υποχωρήσεις που η κυβέρνηση έκανε υπήρξαν λανθασμένες και εν πολλοίς απαράδεκτες σε μια <<λογική>> και ισοβαρή συμφωνία.

Σε αντίθεση, λοιπόν, με τις υπόλοιπες χώρες Κράτη-Μέλη της Ε.Ε., που αντιμετώπιζαν τη βαθειά οικονομική κρίση με συναίνεση και ομοψυχία, στην Ελλάδα είναι αδύνατο να βρεθεί το ελάχιστο κοινό σημείο πολιτικής συμφωνίας για να αντικρούσουμε τις έξωθεν πιέσεις και να προχωρήσουμε στις απαραίτητες αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις. Αποτέλεσμα; η Κυβέρνηση κάτω αφενός από τις έξωθεν πιέσεις και αφετέρου από τις αντιδράσεις και την ασφυκτική πίεση στο εσωτερικό βρίσκεται πλέον σε αδιέξοδο, και ο πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου υποβάλλει την παραίτησή της. Τη διακυβέρνηση της χώρας αναλαμβάνει ένα τραπεζίτης, ο κ. Λουκάς Παπαδήμος.

Σχηματίζει μεταβατική κυβέρνηση με σκοπό να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές όσο το δυνατόν αργότερα. Την κυβέρνηση Παπαδήμου στηρίζει το κόμμα ‘’Νέα Δημοκρατία’’ με αρχηγό τότε τον Αντώνη Σαμαρά. Αλλά ο αρχηγός Αντώνης Σαμαράς έχει βάλει στόχο να γίνει, το συντομότερο δυνατό, πρωθυπουργός. Έτσι οι εκλογές για το ‘αργότερο δυνατό’ έγιναν στο πλέον ‘δυνατό σύντομα’ και μάλιστα δύο φορές αφού την πρώτη η ΝΔ ως πρώτο κόμμα δεν εξασφάλισε αυτοδυναμία. Πράγμα που συνέβη και στις επαναληπτικές εκλογές με κατάληξη και σχηματισμό στις 12 Μαΐου 2012 τρικομματικής κυβέρνησης Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ καλούνται να βγάλουν τη χώρα από τον αδιέξοδο δρόμο της καταστροφής, αλλά……….

Αντί τα τρία κόμματα να ομονοήσουν σε ένα ελάχιστο πρόγραμμα διακυβέρνησης και να κερδίσουν το χαμένο χρόνο, χρήματα από μεταρρυθμίσεις και διεθνείς συμφωνίες, το ένα κόμμα βάζει τρικλοποδιά στην κυβέρνηση σήμερα, το άλλο κάνει το ίδιο την άλλη μέρα κοκ. Για να μην έχει -κατά την αντίληψή του- πολιτική φθορά από τα πεπραγμένα της Κυβέρνησης, ο Κουβέλης, αρχηγός της ΔΗΜΑΡ, μετά μερικούς μήνες αποσύρει το κόμμα του από την κυβέρνηση. Λάθος; Τι απέμεινε από τη ΔΗΜΑΡ σήμερα; Μια δικομματική Κυβέρνηση πλέον καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά και να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που προβλέπονταν από το υπογραφέν μνημόνιο.

Το ΠΑΣΟΚ εξαιτίας της συμμετοχής του σε μία κυβέρνηση η οποία εκ των πραγμάτων είναι υποχρεωμένη να πάρει σκληρά μέτρα και να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο (το δεύτερο κατά σειρά για τη χώρα) χάνει την αποδοχή του από τον κόσμο, ο οποίος στρέφεται σ ένα μικρό τότε κόμμα. Τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι το κόμμα αυτό στις Ευρωεκλογές που διεξάγονται στα μισά της θητείας της δικομματικής κυβέρνησης, βλέπει τα ποσοστά του να εκτοξεύονται στο 27% ενώ αντίστοιχα το ΠΑΣΟΚ φθίνει.

Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, όπως έμεινε στην ιστορία, στα 2,5 χρόνια της θητείας της πρέπει να προχωρήσει στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν διαθέτει όμως την κοινοβουλευτική δύναμη και η πτώση της θεωρείται δεδομένη. Ο Κουβέλης με την ΔΗΜΑΡ που θα μπορούσε να αποτρέψει με την κοινοβουλευτική του ομάδα αυτό το ενδεχόμενο, πιστεύει ότι θα επανακτήσει τις δυνάμεις του και την κριθείσα θέση στο χώρο της αριστεράς και καταψηφίζει την πρόταση της Κυβέρνησης για τον εκλέξιμο ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας….

Οδηγούμαστε σε εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει την πρώτη θέση αλλά όχι και την αυτοδυναμία που απαιτείται για να κυβερνήσει. Συμπράττει με το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων, το οποίο εκπροσωπεί την Εθνική (άκρα) Δεξιά. Σχηματίζουν μαζί κυβέρνηση. Ένα κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) που θέλει να αναγνωρίζεται ως η άκρα αριστερά αρδεύοντας υποστηρικτές από τους σοσιαλδημοκράτες και τους κομμουνιστές με ένα άλλο (ΑΝΕΛ) που καλύπτει τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ της φασιστικής δεξιάς (π.χ. ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ) και των ακραίων αποκλίσεων των ενταγμένων στη συντηρητική παράταξη.

Κανένα από τα δύο συμπράττοντα κόμματα δεν έχει τη γνώση και την εμπειρία ώστε να διαχειριστεί τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Άσχετοι προς ότι είναι εφικτό, συνεπαρμένοι από την άνοδό τους στους κυβερνητικούς θώκους, κοντόφθαλμοι και μακριά από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι αναλίσκονται στις μεταξύ τους συγκρούσεις. Με τους Ευρωπαίους Εταίρους αδυνατούν να βρουν σημεία επαφής και να κερδίσουν για τη Χώρα και απαιτούμενα εφόδια για τη σταδιακή επανένταξή της στην κανονικότητα. Συγκρούονται μεταξύ τους, συγκρούονται με όλους και με όλα. Καταλήγουμε στο δημοψήφισμα, χωρίς να ξέρουμε τι καλά – καλά επιλέγουμε το ΟΧΙ (σε τι;) γίνεται ΝΑΙ (σε τι;). Νέα κυβέρνηση και το τρίτο μνημόνιο είναι γεγονός. Νέες εκλογές για να αφήσει έξω από τον κομματικό του κορμό την αριστερά της αριστεράς του.

Κερδίζει και πάλι τις εκλογές και με τη σύμπραξη των ΑΝΕΛ σχηματίζει νέα κυβέρνηση. Περιμένουμε τη σύγκρουση αυτού που είχε απομείνει στο ΣΥΡΙΖΑ με όσους είχαν εξοβελιστεί. Τίποτα δεν συνέβη. Κι ο ακρωτηριασμένος ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο μένει αλώβητος αλλά βλέπει να ενδυναμώνεται. Τα στελέχη του χαίρουν <<άκρας υγείας>> και <<άκρας συμπάθειας>> έτσι έρχονται όλα όσα είναι απαραίτητα για να κρατηθούν στην Αρχή Υπερφορολόγηση. Αύξηση Ασφαλιστικών Εισφορών, μειώσεις συντάξεων και παροχών στην Υγεία και Παιδεία. Παρόλα αυτά η βάση συσπειρώνεται, διευρύνεται και δυναμώνει. Άραγε γιατί και πως;

Η αύξηση αυτής της επίπλαστης δυναμικής δίνει την ευκαιρία στην Κυβέρνηση να προχωρήσει σε ενέργειες και αποφάσεις σήμερα επιζήμιες για τη Χώρα, ίσως αύριο καταστροφικές.

Χωρίς προηγούμενο, στον παρόντα χρόνο, χωρίς ενημέρωση του Λαού ένα θέμα ύψιστης εθνικής σημασίας έρχεται στο προσκήνιο και μια συμφωνία που αναιρεί εθνικές θέσεις, εθνικά κεκτημένα και εθνική αξιοπρέπεια υπογράφεται στην περιοχή των Πρεσπών, μία συμφωνία με τους γείτονες Σκοπιανούς που τους παραχωρεί όσα επί χρόνια επιζητούσαν. Οι ΑΝΕΛ (το εθνικιστικό κόμμα!) αντιδρούν αλλά ούτε αυτό πτοεί την κυβέρνηση. Κάποιο υπόγειο σχέδιο εξυφαίνεται.

Ο αρχηγός των ΑΝΕΛ Π. Καμμένος από την αρχή της διαδικασίας υπογραφής της συμφωνίας όχι μόνο δεν αποχωρεί από την κυβέρνηση ώστε να χάσει τη δεδηλωμένη αλλά τηρεί μια επαμφοτερίζουσα στάση. Πιστεύει άραγε ότι το σχέδιο δε θα προχωρήσει και η συμφωνία δε θα υπογραφεί. Πως όμως πιστεύει κάτι τέτοιο όταν βρίσκεται και ο ίδιος στην κυβέρνηση, κατέχοντας μάλιστα καίριο για την περίπτωση υπουργείο; Παραμένει στη θέση του και οι συνομιλίες για τη συμφωνία προχωρούν χωρίς προσκόμματα. Γιατί; Τι συμφωνίες έχει κάνει με τους συγκυβερνώντες;

Μια Διεθνής συμφωνία τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την ολοκλήρωσή της. Οι δυσκολίες που αναφύονται λύνονται εν μία νυκτί, και το πρώτο μέρος της συμφωνίας κλείνει. Η κυβέρνηση είναι έτοιμη <<να κάνει παιχνίδι>>. Στο κοντινό παρελθόν, βέβαια, αυτά που τώρα συμφωνεί τα καυτηρίαζε με τρόπο οξύ και κατακεραύνωνε όσους υποστήριζαν μια λύση στο πρόβλημα με τους γείτονες. Τώρα τίποτα από όλα αυτά δεν την ενοχλεί. Όλα είναι αρεστά και θαυμαστά για τους ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά που ήταν πρωτοφανή σκάνδαλα και όνειδος για την Ιστορία της Ελλάδας, τώρα δεν τα ακούει, δεν την ενοχλούν και δηλώνει έτοιμη να ψηφίσει τη συμφωνία. Το επιτυγχάνει με τη βοήθεια κάποιων από τους βουλευτές του κόμματος του Στ. Θεοδωράκη, <<ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ>>. Παράλληλα με την ψήφο αυτών εξασφαλίζει τη δεδηλωμένη για την κυβέρνηση και το κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία.

Έτσι αντί από την κυβέρνηση να φύγουν οι ΑΝΕΛ, ο Τσίπρας διώχνει τον Καμμένο αλλά κρατά όσους από τους βουλευτές του του είναι απαραίτητοι για τη διατήρηση της παράταξής του στην εξουσία. Ο Καμμένος απειλεί, διαρρέει σκάνδαλα, συγκρούεται με τον Κοτζιά, τον πρώην υπουργό Εξωτερικών, που εν μέσω συναλλαγών έχει καταφέρει να εκπαραθυρώσει. Χαλασμός. Ηθική κατάπτωση. Όνειδος για το πολιτικό σύστημα, όμως του Τσίπρα ‘το αφτί δεν ιδρώνει’. Για μία φορά ακόμη πετά στον Καιάδα ότι δεν του χρειάζεται, ότι δεν εξυπηρετεί πρωτίστως τα προσωπικά του συμφέροντα. Από τους βουλευτές πολλοί προθυμοποιούνται να στηρίξουν τον ισχυρό άντρα, αρκεί να λάβουν τα ανάλογα ανταλλάγματα. Δεν έχουν ενδοιασμούς. Αναδείχθηκαν με άλλα κόμματα, ψηφίστηκαν από το Λαό για την άσκηση άλλης πολιτικής. Αυτό δεν τους απασχολεί πλέον και από κόμμα σε κόμμα αναρριχώνται στις νεότευκτες καρέκλες που τους προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πιάτο γεμάτο, το ίδιο και η τσέπη τους και η δυνατότητα <<τα ρουσφέτια σε συγγενείς και φίλους>>. Τέτοια κατάντια.

Έγραψα όλα αυτά θέλοντας να καταλήξω στο πρώτο ερώτημα που με βασανίζει: ‘’Ο Καμμένος είναι ηλίθιος ή αδίστακτος;’’ Είναι αυτός που δεν ορρωδεί προ ουδενός, που δεν δίνει σημασία στο παρελθόν του και μόνο η παρούσα θέση του τον ικανοποιεί; Και απαντώ χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό: Αλαζόνας, εξουσιομανής, επιδειξιομανής και πάνω απ όλα αδίστακτος, υποτάχτηκε στον Τσίπρα για να αναδειχτεί. Να ανέβει ψηλά. Κι ο Τσίπρας δεν έχασε την ευκαιρία. ‘’Όμοιος ομοίω αεί….’’ Του έκανε όλα τα χατίρια και όταν πλέον του ήταν άχρηστος τον πέταξε στα σκουπίδια….

Ανασκαλεύοντας τις αναμνήσεις μου βλέπω μια άλλη διάσταση των πραγμάτων, της προσωπικότητας και της ‘πολιτικής οντότητας’ που ακούει στο όνομα Τσίπρας: Πριν από δύο περίπου χρόνια είχα πάει στην Τήνο για προσκύνημα. Επέστρεφα στον Πειραιά ταξιδεύοντας στην πρώτη θέση. Ο κόσμος δεν ήταν πολύς και κατά τύχη βρέθηκα σε μια παρέα που ανάμεσά τους ήταν και δύο δικηγόροι. Κάποια στιγμή η συζήτηση περιστράφηκε σε θέματα πολιτικής. Το ένα φέρνει το άλλα και ο ένας από τους δικηγόρους είπε ότι ο Κωνστάκης Καραμανλής έκανε ιδιαίτερα μαθήματα στον Τσίπρα, όταν χρήστηκε ο τελευταίος πρωθυπουργός. Είχαν τακτική μεταξύ τους ιδιαίτερη επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων.

Στην αρχή αυτή η εκδοχή με παραξένεψε. Είμαι από τους ανθρώπους που δεν πετάω τίποτα αν πρώτα δεν το ψειρίσω. Ρώτησα με πλάγιο τρόπο επιζητώντας την επιβεβαίωση με στοιχεία των όσων είπε ο δικηγόρος. Και να η απάντηση: όπως έχουμε όλοι παρατηρήσει τόσο ο Καραμανλής όσο και η Καραμανλική πτέρυγα μέσα και έξω από τη Νέα Δημοκρατία μένουν στο απυρόβλητο από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και ναι, στις ειδήσεις το τελευταίο διάστημα αναφέρθηκαν κάποια σκάνδαλα κατά τη διακυβέρνηση από τον Κώστα Καραμανλή στα οποία έμμεσα εμπλέκεται και ο ίδιος. Όταν τα διάβασα μου ήρθε στη μνήμη η συζήτηση με τους δικηγόρους και συνέδεσα κάποια από τα γεγονότα που βρίσκονταν προ οφθαλμών.

Επειδή μακρηγόρησα καιρός είναι να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα .

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα χρησιμοποιήσει κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για να διατηρηθεί στην εξουσία. Διαθέτει ένα μεγάλο σάκο με ψεύδη και ένα δεύτερο με λάσπη για τον ανεμιστήρα κατά των πολιτικών της αντιπάλων, αλλά το κυριότερο διαθέτει την εξουσία. ‘’Όσοι δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας’’, το νέο δόγμα. Στο βωμό της εξουσίας η ανθρωποφαγία. Θυσία στη θυσία. Θυμάμαι: ’’Πήραμε την κυβέρνηση αλλά δεν πήραμε (ακόμη!) την εξουσία’’, ή εφαρμόζουμε τις προληπτικές συλλήψεις , ή τους τελειώνουμε η μας τελειώνουν , ή κλείνουμε μερικούς φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές……

Οποία καθεστωτική αντίληψη.

Εν κατακλείδι: Αν έχουμε για πρωθυπουργό έναν άνθρωπο ο οποίος το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η κατάκτηση της εξουσίας και η νομή της, η απολυταρχία και η με κάθε τρόπο κατατρόπωση των όποιων αντιτιθέμενων στα συμφέροντά του, ακόμη και για εθνικά θέματα που θα καθορίσουν το μέλλον αυτής της Χώρας και του Λαού της, τότε..

Να τον χαιρόμαστε»

 

 

 


Σχετικά άρθρα

Τελευταια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΑΤΤΙΚΗΣ