Εφημερίδα Κοινωνική

Ζωή Ρούσσου: Η ΠΑΙΔΕΙΑ, ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΑΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΑ

Ζωή Ρούσσου: Η ΠΑΙΔΕΙΑ, ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗΝ ΑΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΑ
14 Δεκεμβρίου 2018

Η πρωτοφανούς αγριότητας δολοφονία της 21χρονης φοιτήτριας στη Ρόδο συγκλόνισε το πανελλήνιο. Λίγες ημέρες αργότερα ένα νέο απαράδεκτο έγκλημα ήρθε να προστεθεί στο πρώτο: ο ένας από τους φερόμενους ως δράστες για το φόνο της φοιτήτριας ξυλοκοπήθηκε άγρια εντός της φυλακής (!), από συγκρατούμενούς του, οι οποίοι μάλιστα βιντεοσκόπησαν την ειδεχθή τους πράξη με τη χρήση κάποιου κινητού τηλεφώνου. Σε αμφότερα τα περιστατικά εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα η χρήση του διαδικτύου. Επίσης, σε μια βαθύτερη ανάλυση ένας σκεπτόμενος πολίτης μπορεί να διαπιστώσει τρομακτικό έλλειμμα παιδείας.

Αρκεί να πλοηγηθεί κανείς σε σχόλια νέων, ως επί το πλείστον, ατόμων-χρηστών του δημοφιλούς twitter για να διαπιστώσει το χαμηλό μορφωτικό αλλά και ηθικό επίπεδο. «Το σχολείο είναι μικρογραφία της κοινωνίας» έγραφε ο Ζαν Ζακ Ρουσό. Ωστόσο, η εκπαίδευση ως ο κατεξοχήν θεσμός κοινωνικοποίησης και παιδείας οφείλει να θέτει ως κυρίαρχο στόχο του τον εξανθρωπισμό των νέων. Ιδιαίτερα στην πολυσύνθετη τεχνοκρατούμενη εποχή μας η κοινωνική αποστολή του σχολείου καθίσταται πολύτιμη αλλά και πολυσύνθετη και δύσκολη.

Οι σύγχρονοι νέοι, από την πρώιμη ήδη παιδική ηλικία οι περισσότεροι, εκτίθενται στη γοητεία της εικονικής πραγματικότητας, που εγκυμονεί πολλούς κινδύνους για τους ανυποψίαστους και αφελείς χρήστες. Οι νέοι κυρίως άνθρωποι εμπιστεύονται εύκολα αγνώστους με τους οποίους έρχονται σε επαφή από τα κοινωνικά δίκτυα με το ενδεχόμενο να γίνουν θύματα είτε ιδεολογικής χειραγώγησης είτε εγκληματικών προθέσεων.

Παράλληλα, η πλειονότητα των γονέων και των εκπαιδευτικών δεν διαθέτουν την αναγκαία γνώση και κατάρτιση για τη σωστή καθοδήγηση παιδιών και εφήβων όσον αφορά την ασφαλή πλοήγησή τους στον κυβερνοχώρο. Πρωταρχική ανάγκη, λοιπόν, αλλά και χρέος της πολιτείας είναι η εκπαίδευση των παιδαγωγών. Είναι αναγκαίο να οργανωθούν άμεσα ουσιαστικά και μελετημένα σεμινάρια από ειδικούς επιστήμονες (ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, τεχνογνώστες της ασφάλειας δικτύων) για την επιμόρφωση γονέων και διδασκόντων, ώστε να ανταποκριθούν στις σύγχρονες προσαυξημένες απαιτήσεις του παιδαγωγικού τους καθήκοντος. Είναι αδιανόητο στα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα το εκπαιδευτικό σύστημα να λειτουργεί με όρους δεκαετίας 1970 στην καλύτερη περίπτωση.

Στις Πανελλαδικές Εξετάσεις του 2004 στη Νεοελληνική Γλώσσα ζητήθηκε από τους μαθητές να προτείνουν αλλαγές, ώστε να ενισχυθεί η προσφορά του σχολείου όσον αφορά την αντιμετώπιση του καθημερινού καταιγισμού πληροφοριών και την ένταξη των τελειοφοίτων στην κοινωνία. 15 σχεδόν χρόνια μετά και δεδομένων των ραγδαίων αλλαγών στους όρους της σύγχρονης ζωής, αυτό το ίδιο αίτημα του εκσυγχρονισμού της εκπαίδευσης παραμένει ανεπίλυτο. Ο πνευματικά και ηθικά ανοχύρωτος άνθρωπος είναι ευάλωτος στη χειραγώγηση από ιδιοτελή συμφέροντα και τελικά ανίκανος να βρει ασφαλή δρόμο στις παγίδες της εικονικής πραγματικότητας. Η νεοελληνική κοινωνία χρειάζεται επιτακτικά πολίτες σκεπτόμενους με κοινωνική συνείδηση, με ανθρωπιστική καλλιέργεια και με κρίση, άξιους να ψηφίζουν ευσυνείδητα, ικανούς να αντιστέκονται στις σειρήνες του λαϊκισμού και της προπαγάνδας.

Πολίτες που δεν θα αρκούνται απλώς να καταδικάζουν λεκτικά το έγκλημα αλλά και να τάσσονται κατά της αυτοδικίας, συμβάλλοντας ενεργά στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας ευνομίας και δικαίου. Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό το όραμα; Η απάντηση είναι εύλογη: είναι επιβεβλημένος ο ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ του εκπαιδευτικού συστήματος, όχι μόνο από τεχνοκρατική άποψη αλλά κυρίως από τη σκοπιά της ολοκληρωμένης διάπλασης των αυριανών πολιτών, που θα μπορούν να ακολουθήσουν τη δημοκρατική οδό της αρμονικής και προοδευτικής συλλογικής πορείας. **Γράφει η Ζωή Ρούσσου, Δικηγόρος

 


Σχετικά άρθρα

Τελευταια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΑΤΤΙΚΗΣ