Εφημερίδα Κοινωνική

Της Χολής και… της Τρελής (η συζήτηση)

Της Χολής και… της Τρελής (η συζήτηση)
13 Ιουλίου 2015

Σήμερα το πρωί, στην πλατεία, τέσσερις συνταξιούχοι συζητούσαν για τον αν θα ψηφιστεί η συμφωνία στη Βουλή.

-Θα ψηφιστεί για να δώσουν τη χώρα. Όλα είναι συμφωνημένα από πριν…

-Θα ψηφιστεί για να σώσουν τη χώρα…

-Θα ψηφιστεί για να μη χάσουν τις θέσεις τους…

-Κάνετε λάθος, δε θα ψηφιστεί για να ξαναπάμε σε εκλογές και να αναλάβει την ευθύνη ο επόμενος. Όπως έκανε και ο Σαμαράς, είπε ο τέταρτος.

Οι Έλληνες είμαστε όμορφος λαός. Με μεσογειακό ταπεραμέντο, έξω καρδιά, με γνώμη και άποψη. Γι’ αυτό και απολαύσαμε το δημοψήφισμα. Λυτρωθήκαμε μέσα από το δημοψήφισμα. Νιώσαμε πως έχουμε κυρίαρχο λόγο στα πολιτικά γεγονότα. Αποθεώσαμε τον Αλέξη Τσίπρα γιατί μας ρωτούσε τι θέλαμε να κάνει, μας ζητούσε να πάρουμε θέση.

Θυμάμαι τον Αθηνόδωρο Προυσάλη σε μια ταινία να λέει: «Ας ήμουν πρωθυπουργός για μια μέρα και σου λέγα εγώ τι θα έκανα».

Τι γίνεται όμως όταν καλείσαι να αποφασίσεις για το μέλλον σου και το μέλλον της χώρας σου και δεν έχεις τα κατάλληλα κριτήρια και εφόδια; Ο Αθηνόδωρος Προυσάλης (ως ρόλος), ήταν ένας μικρομεσαίος συνταξιούχος. Χωρίς βαθιές οικονομικές γνώσεις. Χωρίς καν να γνωρίζει μια ξένη γλώσσα. Αν γινόταν Πρωθυπουργός θα λειτουργούσε με το συναίσθημα, θα κοιτούσε πώς να ελαφρύνει την τάξη του από διάφορα βάρη μην υπολογίζοντας το εθνικό κόστος. Όχι γιατί δεν θα ήθελε αλλά γιατί δεν θα ήταν σε θέση.

Κάπως έτσι, πήγαμε οι Έλληνες στην κάλπη του Δημοψηφίσματος, ως Πρωθυπουργοί για μια ημέρα. Οδηγoί μας ήταν τα βιώματά μας, το συναίσθημα, η απόγνωση και η ανάγκη για ελπίδα. Ψηφίσαμε γιατί νιώθαμε πως δεν αντέχουμε άλλα μέτρα, άλλες μειώσεις, άλλους φόρους. Δεν σκεφτήκαμε τις συνέπειες, όχι γιατί δε θέλαμε αλλά γιατί δεν είμαστε σε θέση να τις γνωρίζουμε. Δεν είμαστε όλοι πολιτικοί επιστήμονες, οικονομολόγοι και διεθνολόγοι.

Γι’ αυτό δεν έπρεπε να έχει γίνει το δημοψήφισμα. Από ένα λαό, που με μόχθο και στερήσεις παραμένει όρθιος, τι περιμένεις; Να σου πει «Ναι, θέλω κι άλλα μέτρα»; Όχι, θα σου απαντήσει. Και το «Όχι» του θα είναι δυνατό, βροντερό γιατί κρύβει μέσα του όλες τις θυσίες που έχει ήδη κάνει ο Έλληνας. Κρύβει την κούραση του.

Τώρα πώς να εξηγήσεις σ’ αυτόν το λαό πως η συμφωνία είναι για το εθνικό του συμφέρον; Τον νοιάζει κιόλας νομίζεις; Είπαμε, δεν είμαστε όλοι πτυχιούχοι πολιτικών, οικονομικών και διεθνών σπουδών.

 

 


Σχετικά άρθρα

Τελευταια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΑΤΤΙΚΗΣ