Εφημερίδα Κοινωνική

«Κορίτσια ο στόλος!»

«Κορίτσια ο στόλος!»
09 Ιανουαρίου 2014

«Κορίτσια ο Στόλος». Ήταν κραυγή χαράς των κοριτσιών της Τρούμπας. Γιατί; Μα ήταν η χαρά τους για την άφιξη του Αμερικανικού Στόλου της Μεσογείου στα νερά τού Φαληρικού Όρμου. Αυτό γινόταν συχνά, ίσως κάθε μήνα.

Τι συνέβαινε; Όσοι από τα πληρώματα των πλοίων είχαν έξοδο, μεταφέρονταν στη μεγάλη σκάλα του Πασαλιμανιού που βρίσκεται απέναντι από το Ρολόι. Σήμερα δυστυχώς η σκάλα αυτή βγάζει στον περιφερειακό δρόμο που κατασκευάσθηκε στη θάλασσα.

Μόλις τα πληρώματα αποβιβάζονταν, τα περίμεναν οι κράχτες των οίκων ανοχής, των Καμπαρέ και των Μπαρ της Τρούμπας που τους οδηγούσαν (πολλές φορές σχεδόν με το ζόρι) κατ’ ευθείαν στα Αρζεντίνα, Τζων Μπουλ, Tonis Bar και στα λοιπά «μαγαζιά» του είδους. Κάποιοι κράχτες στην προσπάθειά τους να πάρουν όσο γινόταν περισσότερους τσακώνονταν μεταξύ τους. Ωραίος πραγματικά κόσμος!

Όταν οι ναύτες αυτοί επέστρεψαν στο Πασαλιμάνι ήταν μεθυσμένοι και σε κακή κατάσταση. Είδα κάποιον να επιστρέφει με τα εσώρουχα. Του είχαν κλέψει ακόμη και τη στολή!

Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, μέχρι που ο Δήμαρχος Σκυλίτσης κατέβασε ένα Λόχο Λοκατζήδων και πέταξε κυριολεκτικά τους πάντες στο δρόμο. Αυτό ήταν το τέλος της Τρούμπας όπως τη γνωρίζαμε μέχρι τότε. Προσθέτω ότι γι’ αυτό το περιστατικό έχει γυριστεί παλαιότερα ασπρόμαυρη ελληνική ταινία.

Όλοι χαρήκαμε και είπαμε μπράβο. Όμως ένα βράδυ επιστρέφοντας από το Ταχυδρομείο, μου ήλθε και πήρα στην επιστροφή την οδό Νοταρά. Τρόμαξα ειλικρινά. Ο δρόμος ήταν έρημος τελείως όπως και οι γύρω δρόμοι, μέχρι την παραλία, που άλλοτε έσφυζε από ζωή. Ούτε γάτα δεν κυκλοφορούσε. Σκέφθηκα μήπως πέσω θύμα πορτοφολά και άλλαξα δρομολόγιο.

Τότε κατάλαβα ότι ο Πειραιάς το βράδυ είναι χωρίς ζωή, με ότι αυτό συνεπάγεται. Εκτός βέβαια της πλατείας Κοραή και των κεντρικών δρόμων.

Τελειώνοντας σημειώνω ότι ανέφερα μόνο τρία μαγαζιά της Τρούμπας διότι αυτά μόνο θυμούμαι. Ιδιαίτερα το TONI’S BAR το θυμήθηκα διότι ήταν ιδιοκτησίας (μαζί με το ξενοδοχείο ΣΙΚΑΓΟ) ενός εξαδέλφου του φίλου μου Αντώνη Ποτόγλου. Ήταν το Μπαρ αυτό που μας δάνειζε δίσκους Αμερικάνικης Χορευτικής μουσικής για τα πάρτυ μας. Ακόμη όταν δεν είχε πελάτες τα απογεύματα, μας δεχόταν στo μαγαζί του, όπου τα «Κορίτσια» μας μάθαιναν τους Αμερικάνικους χορούς που εμείς τότε δεν γνωρίζαμε.

Πριν κλείσω θέλω να προσθέσω, χωρίς να είμαι βέβαιος -διότι έχουν περάσει πολλά χρόνια- ότι τότε γεννήθηκε στο Πασαλιμάνι η φράση «Φαίνομαι για Αμερικανάκι;» δηλαδή φαίνομαι για αφελής;

Πριν κλείσω διατυπώνω μία σκέψη.

Μήπως η ελληνική ταινία ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ του 1963, ήταν αυτή που έδωσε την ιδέα στο Δήμαρχο Σκυλίτση να ξηλώσει την Τρούμπα ή ήταν απλή σύμπτωση;

 

Του Ιάκωβου Γ. Βαγιάκη, Μαθηματικού – Επίτιμου Γυμνασιάρχη.


Σχετικά άρθρα

Τελευταια

Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΑΤΤΙΚΗΣ